خورا هر چه بینی تو از کم و بیش

دگر جایگاهست او را نهان

از آن سان که بد پیش گشته شدست

درین طبع گیتی سرشته شدست

کند همچو خود هر یکی خورد خویش

اگر جانور صد بود گونه گون

ز یک چیزشان خورد نبود فزون