که هر رستنی می برد سرنگون

ولیکن چو افتاده شد در زمی

نخستین بود پایه رستمی

نگون باشد آنجا به خاک اندرون

چو اندر گیاخوار پیدا شود

معلق سرش سوی پهنا شود

چو در مردم آید پدیدار باز