بدان شهر یابد برش خوب و زشت

همان کش نه کشتی نه توشه نه ساز

شود غرق و ماند ز همراه باز

برین دشت از آن پس کرا بود کشت

چنین گفت دانای روشن روان

که شهر آن جهانست و دشت این جهان

دمان شیر مرگست و ما ورزکار