به تخم درخت ار فتی در گمان

بماند ، نه پوسد نه افتد ز پای

درخت آن که زو آدم آمد برون

بدان کاین بود کت بگفتم که چون

نگه کن برش ، تخم باشد همان

بر این جهان مردم آمد درست

چنان دان که تخمش همین بد نخست