خورنده به گرد جهان هرچه هست

که ایوان سپهرست و فرش این زمین

همان فرش خوانیست کز گونه گون

خورش دارد از صد هزاران فزون

ندارد جز گرد این خوان نشست

چهار اژدها آن که کردی تو یاد

همین آتش و خاک و آبست و باد