ندارد جز گرد این خوان نشست

همان فرش خوانیست کز گونه گون

خورش دارد از صد هزاران فزون

خورنده به گرد جهان هرچه هست

چهار اژدها آن که کردی تو یاد

همین آتش و خاک و آبست و باد

به دین هر چهارست گیتی به بند