دو چیزست اندر جهان نیکتر

که بیمست کاید زمان تا زمان

ز روزی مدان دورترکان گذشت

که هرگز نخواهد بدش بازگشت

جوانی یکی، تندرستی دگر

زما آن که چون شد نیابیم باز

جوانیست چون پیری آمد فراز