نخواهد ز بن بخت یاور به کار

به مادر، فزون از گمان نیست چیز

چنان چون دم از کم زدن نیست نیز

بود مهتری آن که بایدش یار

بهین رادی آن دان که بی درد و خشم

ببخشی، نداری به پاداش چشم

نکو نامی از گیتی آنرا سزاست