بهین گوهری هست روشن خرد

که نه شرمش از کس نه زایزد هراس

همان سخت تر ز آهن و خاره سنگ

مدان جز دل زفت بی نام و ننگ

که بر هر چه دانی خرد بگذرد

خرد مر جهان را سر گوهرست

روان را به دانش خرد رهبرست