خرد مر جهان را سر گوهرست

مدان جز دل زفت بی نام و ننگ

بهین گوهری هست روشن خرد

که بر هر چه دانی خرد بگذرد

روان را به دانش خرد رهبرست

کسی باشد ایمن ز ترس خدای

که نبود گناهش چوشد زین سرای