مرا دانش این بد که گفتم نخست

ز درویش نادان دل خیره سر

که نه چیز دارد نه دانش نه رای

نژندیش بهره به هر دوسرای

ازین به روا باشد ار نزد تست

به فرهنگی ار ره تو دانی بسی

رهی نیز شاید که داند کسی