درختش ز هر سو به رامشگریست

همی آمد از بیشه هر سو فراز

نه گوینده پیدا، نه دستان نواز

تو گفتی همه بیشه بزم پریست

چنان هر زمان بانگ برخاستی

که می خواره را آرزو خواستی

دل پهلوان خیره شد ز آن خروش