چنان هر زمان بانگ برخاستی

نه گوینده پیدا، نه دستان نواز

تو گفتی همه بیشه بزم پریست

درختش ز هر سو به رامشگریست

که می خواره را آرزو خواستی

دل پهلوان خیره شد ز آن خروش

به هر گوشه ای گشت و بنهاد گوش