شدی بر زمین ژاله کردار سنگ

ز بالا فرود آمدی همچو دود

بدان تنگ سوراخ رفتی فرود

ازو هرچه گشتی چکان بی درنگ

سپید آمدی سنگ اوسال و ماه

جز اندر زمستان که بودی سیاه

نه کس دید کان آب راه ره کجاست