درختان کافور سیصد هزار

که آن جای را رامنی نام بود

یکی خوش بهشت دلارام بود

که و دشت او بود بر هر کنار

همه چون بر انگشت بفسرده شیر

وزو شاخها چون سرافکنده پیر

تو گفتی که ابری برآمد شگرف