همه چون بر انگشت بفسرده شیر

یکی خوش بهشت دلارام بود

که و دشت او بود بر هر کنار

درختان کافور سیصد هزار

وزو شاخها چون سرافکنده پیر

تو گفتی که ابری برآمد شگرف

برآن بی شمر ژاله باید و برف