وزو شاخها چون سرافکنده پیر

که و دشت او بود بر هر کنار

درختان کافور سیصد هزار

همه چون بر انگشت بفسرده شیر

تو گفتی که ابری برآمد شگرف

برآن بی شمر ژاله باید و برف

چو دست کمندافکنان روز کار