برآن بی شمر ژاله باید و برف

همه چون بر انگشت بفسرده شیر

وزو شاخها چون سرافکنده پیر

تو گفتی که ابری برآمد شگرف

چو دست کمندافکنان روز کار

همه شاخها پر ز پیچیده مار

زمین سر به سر گفتی از پیش شید