چهل رش فزون اژدهایی به چنگ

ز باد پرش موج دریا ستوه

ز بانگش گریزان دد از دشت و کوه

به منقار بگرفته یکی نهنگ

بر آن آشیان رفت و سر بر فراخت

تو گفتی ز دیبا یکی کله ساخت

سپهبد فروماند خیره به جای