بر آن آشیان رفت و سر بر فراخت

ز بانگش گریزان دد از دشت و کوه

به منقار بگرفته یکی نهنگ

چهل رش فزون اژدهایی به چنگ

تو گفتی ز دیبا یکی کله ساخت

سپهبد فروماند خیره به جای

همی گفت ای پاک و برتر خدای