وان گه برو که رستی از نیستی و هستی

ای دل مباش یک دم خالی ز عشق و مستی

گر جان به تن ببینی مشغول کار او شو

هر قبله ای که بینی بهتر ز خودپرستی

با ضعف و ناتوانی همچون نسیم خوش باش