چو دیبای زرد از کران تا کران

بدو در گیا داروی گونه گون

گل و میوه از صد هزاران فزون

زمینش ز بس بیشه زعفران

ز بس گل که هر جای خودروی بود

گلش خوردنی پاک و خشبوی بود

درخت گلی بد که چون آفتاب