فروتاختی سوی خورشید پست

گلش خوردنی پاک و خشبوی بود

درخت گلی بد که چون آفتاب

بدیدی ، شکفتی هم اندر شتاب

سر خویش چون مردم خورپرست

ز هر سو که خورشید گشتی ز بر

همی گشتی آن همچنان سوی خور