شدی سست و لرزان بجای آن درخت

ز هر سو که خورشید گشتی ز بر

همی گشتی آن همچنان سوی خور

چو خورشید بفکندی از چرخ رخت

چو یاری سرشک از غم رفته یار

فشاند ، همی گل فشاندی ز بار

گلی بود دیگر شکفته شگفت