چو یاری سرشک از غم رفته یار

همی گشتی آن همچنان سوی خور

چو خورشید بفکندی از چرخ رخت

شدی سست و لرزان بجای آن درخت

فشاند ، همی گل فشاندی ز بار

گلی بود دیگر شکفته شگفت

که گفتی دم از مشک و عنبر گرفت