فشاند ، همی گل فشاندی ز بار

چو خورشید بفکندی از چرخ رخت

شدی سست و لرزان بجای آن درخت

چو یاری سرشک از غم رفته یار

گلی بود دیگر شکفته شگفت

که گفتی دم از مشک و عنبر گرفت

بدی روز چون کف بخشنده باز