گه ش شب به یک بار بگداختی

از آن پس چو چشمی بدی نیم خواب

فشاندی ز مژگان چو گرینده آب

چنین اشک تا شب همی تاختی

درختان بد از میوه دیگر به بار

که هر سال بار آوریدی دو بار

شگفتی بدینسان بی اندازه بود