فروهشته پر بانگ داران نوان

ز ناگاه دیدند مرغی شگفت

که از شخ آن که نوا بر گرفت

به بالای اسپی به برگستوان

ز سوراخ چون نای منقار اوی

فتاده در آن بانگ بسیار اوی

برآنسان که باد آمدش پیش باز