که از وی دمش را برون راه بود

برآنسان که باد آمدش پیش باز

همی زد نواها به هر گونه ساز

فزونتر ز سوراخ پنجاه بود

به هم صد هزارش خروش از دهن

همی خاست هر یک به دیگر شکن

تو تگفتی دو صد بربط و چنگ و نای