به یک ره شدستند دستان سرای

به هم صد هزارش خروش از دهن

همی خاست هر یک به دیگر شکن

تو تگفتی دو صد بربط و چنگ و نای

فراوان کس از خوشی آن خروش

فتادند و زیشان رمان گشت هوش

یکی زو همه نعره و خنده داشت