فراوان کس از خوشی آن خروش

همی خاست هر یک به دیگر شکن

تو تگفتی دو صد بربط و چنگ و نای

به یک ره شدستند دستان سرای

فتادند و زیشان رمان گشت هوش

یکی زو همه نعره و خنده داشت

یکی گریه زاندازه اندر گذاشت