یکی زو همه نعره و خنده داشت

به یک ره شدستند دستان سرای

فراوان کس از خوشی آن خروش

فتادند و زیشان رمان گشت هوش

یکی گریه زاندازه اندر گذاشت

به نظاره گردش سپه همگروه

وی آوا در افکنده زآنسان به کوه