ولیکن چو سالش برآید هزار

به گرشاسب ملاح گفت این شگفت

ز روم آمد ، آرامش ایدر گرفت

مرین را نه کس جفت بیند نه یار

ز گیتی شود سیر وز جان و تن

بیاید بسوزد تن خویشتن

ز خاکش از آن پس به روز دراز