یکی مرغ خیزد چو او نیز باز

ز گیتی شود سیر وز جان و تن

بیاید بسوزد تن خویشتن

ز خاکش از آن پس به روز دراز

به روم اندر ایدون شنیدم کنون

که بر بانگ او ساختند ارغنون