چه بینیم کان یاد باید گرفت

از آن کوه ملاح بگذشت خواست

سپهدار گفت این شتابت چراست

بمان تا برین گنگ باز از شگفت

بدو گفت ملاح مفزای کار

که ایدر بود کرگدن بی شمار

به بالای گاوی پر از خشم و شور