به دریا زدندی چو ماهی شناه

به دندان پیشین چو آن گراز

نه بر کوهشان مرغ را راه بود

نه نیز از زبانشان کس آگاه بود

به کشتی رسیدندی از دور راه

همه روز از الماس تیغی به کف

بدندی به هر جای جویان صدف