چو کشتی مهراج و ایران گروه

نجستندی از بن جز آهن دگر

ندانست کس بازشان راه است

کشان رای چندان به آهن چراست

بدیدندی از تیغ آن بزز کوه

گهرهای کانی از اندازه بیش

ببردند با هدیه هر یک به پیش