ارش هفتصد بود بالای او

درختان گل و کشتشان ماش بود

یکی مرده ماهی همان روزگار

برافکنده موجش به سوی کنار

فزون از چهل بود پهنای او

دمش بود بهری فتاده ز بند

ندانست انداز آن کس که چند