درا زای او چار صدرش فزون

یکی گفت دیگر ز کشتی کشان

که دیدم دگر ماهیی زین نشان

ز دریا فتاده به خشکی برون

به کام اندرش کشتی لخت لخت

بدو در نه مردم بمانده نه رخت

شکمش هم آن گه که بشکافتیم