برو مردمی رسته همچون گیا

بر دامن آن که اندر نهیب

یکی دشت دیدند سر در نشیب

همه خاک او نرم چون توتیا

سر و روی و موی و تن و پا و دست

چو اندام ما هم بر اینسان که هست

همه چیزشان بد نبدشان توان