بسی مرغ در گرد او رنگ رنگ

شناور نکردی به روزی گذار

همه آبش از عکس آن که به جوش

چو زخم دهل صد هزاران خروش

به سر بر سر و رسته چون شاخ رنگ

ز پس هر یکی را دو پا و سه پیش

دو منقار چون تیغ و چنگل چو نیش