ددان را بر آن دشت هر جای خوان

از آن روز یک نیمه بگذشته بود

کزیشان دو بهره فزون کشته بود

بد از مغزشان وز دل و استخوان

بر آن خوان کباب از جگرها به جوش

سرانشان برو کاسه و سفره گوش

تو گفتی که ترگیست هر سو نگون