بر آن خوان کباب از جگرها به جوش

کزیشان دو بهره فزون کشته بود

بد از مغزشان وز دل و استخوان

ددان را بر آن دشت هر جای خوان

سرانشان برو کاسه و سفره گوش

تو گفتی که ترگیست هر سو نگون

فراز سپرهای شنگرف گون