دو از زیر ابرو یکی از فراز

هم آن گه شد از باره مردی پدید

کزو خوبتر آدمی کس ندید

چنان بد که چشمش سه بد هر سه باز

فسونی به آواز خواندن گرفت

ز دلها تف غم نشاندن گرفت

حصار از خروشش پرآواز شد