ز خوشی ز بینی گشایدت خون

نگردد ز بن کم بر و برگ و بر

چو کم شد ، یکی باز روید دگر

ور از یک زمانش ببویی فزون

ازین هر که یک میوه یابد خورش

یکی هفته بس باشدش پرورش

از آن خورد و مر هر کسی را بداد