شب و روز جز شاد نگذاشتم

که فرخ کیومرث بودم پدر

به فرمان من بود روی زمی

دد و مرغ و دیو و پری و آدمی

ز هر خوشیی بهره برداشتم

بد اندر جهان سال عمرم هزار

دو صد بر وی افزون کم از سی و چار