بدو گفت کی نیکدل رهنمون

نبد شه ز من نامبردارتر

کنون هم ز من نیست کس خوار تر

سپهبد گشاد از مژه جوی خون

مرا باش بر پندی آموزگار

که باشد ز گفتار تو یادگار

چنین گفت دانا که باری نخست