ز هستی یزدان شو آگه درست

مرا باش بر پندی آموزگار

که باشد ز گفتار تو یادگار

چنین گفت دانا که باری نخست

بدان کز خرد آشکار و نهفت

یکی اوست ، دیگر همه چیز جفت

ازو ترس و از بد بدو کن پناه