خورم زین براو و پوشم ز برگ

یکی مهربان دایه کرد این درخت

گه تشنگی بخشد از بیخم آب

به گرما کند سایه ام ز آفتاب

مرا این بسندست تا روز مرگ

ببدخیره دل هر که زو این شنود

نیایش فزودند و پوزش نمود