نه نم دیده زابر و، نه گردی زباد

هم از خم آن طاق ها سرنگون

نگاریده ازگوهر گونه گون

تو گفتی کنون کرده اند از نهاد

از آن گوهران درهم افتاده تاب

جهان کرده روشنتر از آفتاب

بسی شمع بر هر سوی از لاژورد